تا کی گریزی از اجل در ارغوان و ارغنون نک کش کشانت می برند انا الیه راجعون تا کی زنی بر خانهها تو قفل با دندانهها تا چند چینی دانهها دام اجل کردت زبون شد اسب و زین نقره گین بر مرکب چوبین نشین زین بر جنازه نه ببین دستان این دنیای دون برکن قبا و پیرهن تسلیم شو اندر کفن بیرون شو از باغ و چمن ساکن شو اندر خاک و خون دزدیده چشمک می زدی همراز خوبان می شدی دستک زنان می آمدی کو یک نشان ز آنها کنون ای کر

از پنجره اتاقم بیرون را می نگرم

گندمزار طلایی و مواج در وزش نسیم، درختان سرسبز ، کوه های سر به فلک کشیده، ابرهای مخملی و آسمان نیلی...

آه! که قاصد خبر از کوچ آورده است.

تصور دیدن این منظر زیبا برای آخرین بار آتش به جانم می افکند .

امان از جدایی...

زندگی مثل یه نسیم در گذره .گه گاهی این نسیم با آرامش خاصی آدم رو می نوازه و گاه همچون طوفانی سوزناک تا عمق استخوان ها رو به لرزه در می آره . اما اونهایی که عمیق و فکور هستند مثل یه درختند که وقتی هوا بهاریه ،سبز می شن و شکوفه می دن وقتی هوا مساعد برای ارائه نتیجه و میوه زحماته اونوقت پربار وپراز میوه هستند وقتی خزان و پاییز به سراغشون میاد نمی پرسن چرا این طور شد آماده اند که تمام زینت شون رو تقدی

اهدافی که از دست می روند، تصمیمات نادرستی که منجر به هدر رفتن منابع می شوند، آنچه که روزی برای به ثمر رسیدن آن تلاش ها شده و هزینه ها کرده اند به راحتی پایمال شده و جمع آوری می شوند. از این اهداف نادرست بوی فساد، ریا، چشم و هم چشمی به مشام می رسید. بدون هیچ گونه برسی اولیه و فقط بر اساس همان تدبیر همیشگی که "می کنیم تا ببینیم چه می شود" . می شود همین که شده است، تن دادن به اهداف پست برای تامین هزی

امروز گشتی تو اینترنت زدم و تصاویری از هم سن و سال های خودم دیدم که به مقام های بلند علمی رسیده بودند. به یاد آرزوهای خودم در دوره نوجوانی افتادم. در دوره مدرسه همیشه شاگرد اول بودم و معدلم همیشه بالای 19 بود و همین امر باعث شده بود آینده روشنی برای خودم متصور بشوم. اما این چرخ کج مدار روزگار حتی زمانی که نهایت تلاشم رو کردم هیچ وقت مطابق با آرزوهای من نچرخید. نه در زمینه دانشگاه ، نه در زمینه کار